Vooruit- en terugblik op het programma van London Calling

 

Line ups London Calling, Paradiso, Amsterdam

 
     
charts:    Free40     |   Free Advice List    |   NL Indie Chart |   Club Chart  |   Album Chart    |   De Verleidelijke 14   
 
Misc.:   Free40 historie   |  Indie historie Jaaroverzichten |   CD ReleasesConcerten  |  Clubs Acties  |  Jingles  Links

 

 

London Calling 2010, 23 + 24 april 2010


And So I Watch You From Afar

‘We are the bull, you are the China shop’. Zie hier het motto van deze vier heren uit Belfast (IER). Daar is geen woord van gelogen. Knap hoe ze het voor elkaar krijgen om nóg harder, dynamischer en bruter te klinken dan Mogwai en Aerogramme. And So I Watch You From Afar grossiert ook in geluidserupties van orkaankracht en gaat nog een stap verder dan de Schotten. Met het schuim op de bek en uitpuilende ogen geven ze je een muzikale schop in je ballen. Hét hoogtepunt van EuroSonic 2010!
www.myspace.com/andsoiwatchyoufromafar

Chapel Club

Een beetje White Lies en een beetje Editors, maar dan net iets meer ‘kunstacademie’; intellectueel en artistiek. Bombastisch intiem zeggen de jongens van Chapel Club zelf. De band uit Londen is van plan heel snel heel groot te worden. En vooralsnog lijkt het ze te lukken. Al na het uitbrengen van pas één single is de band een heuse hype in London en tipt NME de band als een van de nieuwe beloftes van dit jaar. “Chapel Club have big ideas, but it seems they have the songs to back them up. Check ‘em now, before they make a record and get falsely accused of selling out.”: schrijft NME.
www.myspace.com/chapelclub

Cosmo Jarvis

Cosmo Jarvis is een veelzijdig artiest. Hij is singer-songwriter, filmmaker, poëet, skateboarder, groot fan van Jessica Alba en hij vecht voor gelijke rechten van homoseksuele piraten. Een bijzondere jongen met bijzondere talenten. Zijn muziek is als een goed huwelijk tussen hiphop, pop en folk; supercatchy, humoristisch en intelligent. Cosmo Jarvis klinkt alsof Jamie-T, Alex Turner en Mike Skinner één en dezelfde persoon zijn.
www.myspace.com/cosmojarvis

Darwin Deez

Happy music for sad people, white music for black people. Darwin Deez uit New York (US) is een supervrolijke gozer, de liedjes die hij maakt zijn simpel en aanstekelijk; Cake meets the Whitest Boy Alive. Niet veel muzikanten komen ermee weg: een nummer beginnen met “Twinkle Twinkle, Little Star”, maar Darwin Deez wel want hij is nog steeds het hippie kind dat zichzelf gitaar leerde spelen op een 4-snarige gitaar. Dansen kan hij ook als de beste, wees niet verbaasd als hij en zijn band midden in het optreden de instrumenten aan de kant legt om een simultane dans uit te voeren.
www.myspace.com/darwindeez

The Depreciation Guild

Je moet er maar op komen: Haze-pop. Een mengeling van shoegaze en pop, volgens Kurt Feldman. Hij kan het weten, want met zijn vaste band The Pains Of Being Pure At Heart bewees deze New Yorker vorig jaar al dat hij deze twee stijlen uitstekend met elkaar kon combineren. Met The Depreciation Guild mag je behalve je kruimeldief ook invloeden van Cocteau Twins, Scritti Politti en Yellow Magic Orchestra verwachten. Ergens tussen progressive en retro-chique in, dus. En ook al zijn het maar drie leden, dat weerhoudt ze er niet van om diepe, intensieve en heldere nummers te schrijven. Meer associaties? Komen ze, met dank aan die dromerige lagen synths, gitaren en zang: Lente-muziek, waaiend, sterrenhemel, 8-bit beats, golven van de oceaan en ook nog échte refreintjes. Je zou er bijna een impressionistisch schilderij van gaan maken zodra je die kwijl op je schouder hebt weggeveegd. Hun debuutalbum verschijnt bij Kanine Records, het label dat je kent van Grizzly Bear en Surfer Blood.
www.myspace.com/thedepreciationguild

Detroit Social Club

Volgens een aantal Britse bladen gaat 2010 het jaar van Detroit Social Club worden. De zeskoppige band uit Newcastle maakt intens swingende Britrock. Ze weten de soul van Black Rebel Motorcycle Club, de psychedelica van The Verve en de groove van Kasabian ultiem te combineren. De band bestaat sinds 2007 en na het uitbrengen van twee singles stond Detroit Social Club al snel in het voorprogramma van bands Primal Scream, Razorlight en The Futureheads. En nu 2010. Allereerst verschijnt ‘Kiss The Sun’, de eerste EP van Detroit Social Club. Deze EP is slechts een voorproefje, want in mei zal het debuutalbum verschijnen waarmee Detroit Social Club er definitief voor zorgt dat dit jaar niemand meer om de band heen kan. Wij dus ook niet. Komt dat zien, ‘It’s the next big thing.’(London Calling redactie).
www.myspace.com/detroitsocialclub

Doll & The Kicks

Als Morrissey jouw band persoonlijk uitnodigt om het voorprogramma van zijn gehele Europese en Amerikaanse tournee te verzorgen, dan weet je dat je iets goed doet. Het overkwam Doll & the Kicks uit Brighton (UK). Doll, leadzangeres met een gezonde post-punkuitstraling en blikvanger van de band, is zowel in zang als performance de perfecte kruising tussen Gwen Stefani, Debbie Harry en Karen O. Haar begeleiders, The Kicks (Oliver, Matt en Chris) staan als een huis achter Doll met hun gedreven, excentrieke new wave-pop van hoge kwaliteit. www.myspace.com/dollandthekicks

Egytpian Hiphop

De band Egyptian Hiphop komt niet uit Egypte en heeft net zoveel met HipHop te maken als bitterballen met Sonja Bakker. Egyptian Hiphop komt “gewoon” uit Manchester en houdt de naam van deze stad als muziekstad hoog met hun hoekige, new wave ‘pyramid’ dancepop. Zeg maar Late of the Pier meets MGMT meets the Happy Mondays. Dromerige discopop met een scherpe rand. De heren hebben nog een veelbelovende toekomst voor de boeg: als je de leeftijden van de vier jongens van Egyptian HipHop bij elkaar optelt zijn ze samen nog steeds jonger dan Keith Richards.
www.myspace.com/egyptianhiphop

Emanuel And The Fear

Met invloeden die gaan van Beethoven, Rachmaninov en Glass tot en met Arcade Fire, Bright Eyes, Daft Punk en Sufjan Stevens is de groep Emanual And The Fear een hele vreemde vogel in de popmuziek. Met 11 muzikanten maakt de band uit New York (US) een intelligente en complexe mix van klassiek, pop, rock en elektro zonder pretentieus en wollig te klinken. Integendeel, ze kunnen het laten klinken alsof het de normaalste zaak van de wereld is om Beethoven met Daft Punk te combineren en dan uit te komen bij de meest wonderlijke en warme popmuziek die er bestaat.
www.myspace.com/emanuelandthefear

Erland & The Carnival

Als je het curriculum vitae van de afzonderlijke bandleden van het Britse Erland & The Carnival bekijkt kun je rustig spreken van een supergroep. Misschien niet eentje die zo tot de verbeelding spreekt als bijvoorbeeld Them Crooked Vultures, maar toch. Zo is er gitarist Simon Tong van The Verve en The Good, The Bad, The Queen en drummer David Nock van The Fireman (Paul McCartney) en The Cult. De twee begeleiden de singer-songwriter Erland Cooper en maken als trio een zinderende mix van Britse folk traditionals, fuzzy jaren zestig pop, frisse psychedelica en vies laagje punk. De verwachtingen voor hun debuut, dat zeer binnenkort verschijnt en opgenomen werd in de studio’s van Damon Albarn (Blur), zijn hoog gespannen. Volgens het magazine MOJO Music behoort ‘Erland & The Carnival’ tot de 10 nieuwe acts die gegarandeerd gaan schitteren in 2010. Afgaande op eerste single ‘Was You Ever See’, zouden ze nog wel eens gelijk kunnen krijgen ook.
www.myspace.com/carnival

Errors

‘you’ll dance, you’ll smile, you’ll dance some more’ (Rocksound) en ‘A curious mix of indie, electro, no-wave, pop and electronica, this might just be the Errors year’ (DJ). Zomaar twee beschrijvingen over de muziek van Errors, het kwartet uit Glasgow dat slim slalomt tussen alle muzikale genres van de afgelopen dertig jaar. Nog een beschrijving? Vooruit, de term ‘post-electro’ valt ook geregeld wanneer het over de tracks van het viertal gaat en in dezelfde zin wordt er gerept over ‘de Britse Battles’. Weet dat hun debuutalbum It’s Not Something But It Is Like Whatever twee jaar geleden werd uitgebracht bij Rock Action Records, het label van de meesters van de hard/zachtgitaren Mogwai en dat ze onlangs net zo gemakkelijk Get Better van Dan Le Sac vs Scroobius Pip naar hun hand zetten. Wat dit allemaal betekent vraag je je wellicht af? Dat Errors verre van brokkenpiloten zijn.
www.myspace.com/weareerrors

Esben and The Witch

De band Esben and The Witch maakt ‘Nightmare pop’: opwindende indie met een eng, luguber sfeertje. Ook de bandnaam verwijst hiernaar: Esben and The Witch is een Deens griezelsprookje waarin kinderen worden vermoord door een enge heks. Het trio uit Brighton (UK) weet met pulserende baslijnen, krakende elektronica, uitwaaierende gitaarlijnen en de ijzingwekkend sensuele stem van frontvrouw Rachel Davis een sound te creëren die je bij de keel grijpt en niet meer snel loslaat. Oh ja, en als je weer een beetje bekomen bent van de schrik kom je erachter dat het stiekem een prachtige mix is van The XX, Kate Bush, Siouxsie & the Banshees, Bat For Lashes en Bjork.
www.myspace.com/esbenandthewitch

Everything Everything

Complex doch catchy. Om te luisteren en om op te dansen. De band Everything Everthing doet zijn naam eer aan: Alles, Alles. Verschillende invloeden uit alle mogelijke hoeken van The Beatles tot Steve Reich, van R. Kelly tot Radiohead, van The Futureheads tot Kate Bush, van The Smiths tot Destiny’s Child. Manchester fungeert als thuisbasis: vanuit hier wordt de wereld veroverd. De BBC tipte de band als een van de beloftes van 2010 en ze zijn getekend door XL Recordings. “Rich, intelligent and multi-dimensional pop songs to feed the brain and make your feet move.”
www.myspace.com/everythingeverythinguk

The Features

De Kings Of Leon worden naast rocksterren ook platenbaas. Samen met muziekuitgever Bug Music uit Los Angeles (US) willen ze jong talent promoten. Het eerste album op het nieuwe label is ‘Some Kind Of Salvation’ van The Features. En eerlijk is eerlijk: de Kings Of Leon hebben smaak; The Features zijn een ongelooflijk aanstekelijke band. Hun sound heeft het niveau “eclectique extraordinaire”, want van alle belangrijke muziekingrediënten heeft de band precies de juiste smaken te pakken. Pop, punk, psychedelica, new wave, folk en rock. Maar dan wel die van The Shins, The Jam, Elvis Costello, Franz Ferdinand en XTC.
www.myspace.com/thefeatures

Fools Gold

Hou je van Vampire Weekend en Talking Heads? Stond ‘All Hour Cymbals’ van Yeasayer ook hoog in je album top-10 van 2007? Is zomerse, dansbare afropop met westerse invloeden je ding? Dan is Fools Gold (Los Angeles, US) ongetwijfeld iets voor jou. Fools Gold (bestaande uit Luke Top, Lewis Pesacov Pesacov en een grote groep los-vast gastmuzikanten) doet de laatste tijd behoorlijk wat stof opwaaien. Zelf zegt de band Afropop met Amerikaanse invloeden te maken, in plaats van Amerikaanse muziek met Afro-invloeden. De nummers, de meesten met Hebreeuwse teksten, zitten complex in elkaar maar zijn toch super aanstekelijk en lijken nergens op.
www.myspace.com/foolsgold

General Fiasco

General Fiasco beleefde het ideale band-sprookje: in hetzelfde jaar dat de band bij elkaar kwam speelden ze al op het Glastonbury Festival. Hun gitaarliedjes zijn energiek, springerig en catchy; ‘nog aanstekelijker en vrolijker dan We Are Scientists en The Rakes’. De band uit Ierland bestaat sinds 2007. Anderhalf jaar geleden deed het trio Paradiso al eens eerder aan. Nu is er dan eindelijk het debuutalbum Buildings en komt General Fiasco naar London Calling. Grijp je kans, want zoals OOR zegt: ‘Buildings is een prima uitgebalanceerd debuut van de Ierse jonkies en gezien de (verdacht vele) voorprogramma’s voor Snow Patrol kan het weleens snel de goede kant opgaan met General Fiasco.’
www.generalfiasco.co.uk

Hudson Mohawke

Al op zijn 15e was Hudson Mohawke (of Hudson Mo of HudMo) de jongste finalist van de prestigieuze DMC DJ-wedstrijd. Nu is de Schot nog maar 22 jaar en heeft hij al een album, getiteld ‘Butter’, uit op Warp Records. Hudson Mohawke is niet te vangen in een muzikaal kader. Op een bijzonder knappe manier mixt hij alle denkbare genres aan- en door elkaar. ‘Alsof Crystal Castles met de hele crew van George Clinton’s Mothership een discofeest heeft in een Atari computer’. Hoog gepitchte r&b-vocalen, 8-bit videogamebliepjes, gitaarriffs, hiphopritmes en het betere knip-en-plakwerk: gekke hiphopbeats met een vet samplesausje van electro, r&b en pop. Waar ze in Los Angeles Flying Lotus hebben, daar hebben ze in Schotland Hudson Mohawke. www.myspace.com/hudsonmo

The Hundred in the Hands

The Hundred in the Hands is een disco-pop-post-punk duo uit Brooklyn NY dat bestaat uit Jason Friedman en Eleanore Everdell. Hun ongepolijste nu-disco doet het goed op verschillende blogs in binnen- en buitenland en klinkt alsof Donna Summer en Mark E. Smith jarenlang een geheime relatie hadden. Rauwe post-punk enerzijds en boogie met verleidelijke droomzang anderzijds. Friedman zat in het bandje the Boggs en Everdell was te horen op ‘Dear Science’ van TV On The Radio.
www.myspace.com/thehundredinthehands

Holly Miranda

Holly Miranda is een jonge singer-songwriter die al vanaf haar elfde betrekkelijk anoniem het ene indiepoppareltje na het andere schrijft. In 2001 neemt ze eigenhandig het album ‘High Above The City’ op: een plaat met twintig intrigerende liedjes die ze alleen verkoopt bij optredens in en rond Detroit (US). Zo gaat het rustig een tijdje verder totdat een aantal personen – waaronder Kanye West – haar ontdekken en zorgen dat de rest van de wereld haar leert kennen. Nu, is het hek van de dam. Platenlabels struikelen over elkaar heen, bladen stoppen niet meer met over haar te schrijven en Kanye West blijft haar ophemelen. Gelukkig schrijft en speelt Holly Miranda rustig verder. Haar officiële debuut ‘Magician’s Private Library’ komt 22 februari uit op XL Recordings en is geproduceerd door Dave Sitek (TV On The Radio).
www.myspace.com/hollymiranda

Joe Worricker

Hij is Engelser dan thee met melk en ziet er uit als een indiekid met een abonnement op NME. Never Judge a book by it’s cover, want je zit er volledig naast. Joe heeft een stem die je met een hoofdletter S schrijft en als je niet beter zou weten zou je denken dat hij geboren is op een katoenplantage in het zuiden van de VS. Soul, jazz, blues en musical hebben de twintigjarige bleekneus muzikaal gevormd tot de belofte die hij is. Een geboren artiest die indruk weet te maken vanaf het moment dat hij zijn mond open trekt. Mojo Magazine: “Britain’s next great voice”. We zijn we ontzettend trots dat hij op London Calling staat!
www.myspace.com/joeworrickermusic

Lonelady

2010: exit Lady Gaga, enter Lonelady. Dat is althans een van de dingen die op internet over de Engelse zangeres Lonelady gezegd worden. Haar echte naam is Julie Campbell en ze is een van de beloftes van het befaamde label Warp. Vanuit het grijze, aftandse Manchester komt deze dame met een album getiteld ‘Nerve Up’, dat zij in vier weken tijd opnam in een geïmproviseerde studio. Hoe het klinkt? Licht industriële elektropop met een minimalistische inslag en een krachtige stem die bij vlagen messcherp uit de hoek komt. Voor de hand liggende invloeden en vergelijkingen variëren van Joy Division tot Grace Jones, maar Lonelady moet je hoe dan ook in de gaten houden dit jaar. Haar album verschijnt 22 februari 2010. www.myspace.com/hiholonelady

Stornoway

De band Stornoway bestaat uit een ornitholoog oftewel vogelaar, een roestige Russische vertaler en een twee Zuid Afrikaanse broers. Dit zonderlinge gezelschap heeft als thuisbasis het Britser dan Britse Oxford en maakt kraakheldere indie met samenzang waar de jongens van Fleet Foxes nog een puntje aan kunnen zuigen. Psychedelica, folk, viool, trompet, een tikkeltje intellectueel maar vooral gewoon heel erg mooi. ‘Magical, majestic songs’: schrijft The Sunday Times en NME voorziet – met Stornoway als aanjagers – een muzikale, maar vooral hele lieve revolutie: ‘A breath of fresh air. Come join the lovely revolution.’ Eind mei verschijnt pas het debuutalbum van Stornoway maar je kunt nu al genieten en verliefd worden op de singles ‘Zorbing’ en ‘Unfaithful’.
www.myspace.com/stornoway

A Sunny Day In Glasgow

Hippe vogels die groot fan zijn van The Pains Of Being Pure At Heart en Vivian Girls houden hebben het ook al een tijdje over A Sunny Day In Glasgow. Hun debuut ‘Scribble Mural Comic Journal’ uit 2007 gaf al een een voorzet maar met het tweede album ‘Ashes Grammar’ – dat vorig jaar uitkwam – schiet de Amerikaanse groep recht in de roos. Onweerstaanbare shoegaze die tegelijkertijd tintelfris en stekelig klinkt. Muren van geluid waaruit prachtige popliedjes tevoorschijn worden getoverd.
www.myspace.com/sunnydayinglasgow

Villagers

Villagers is het project van de bijzonder getalenteerde Ierse singer-songwriter Conor J. O’Brien. Een beetje zoals Bright Eyes het project van Coner Oberst is. Gek genoeg lijken de twee ook nog eens op elkaar. Allebei kleine, schuchtere mannetjes die intens mooie folky nummers maken: hartverwarmend en ontroerend. O’Brien formeerde Villagers in 2008 en bracht vorig jaar de EP ‘Hollow Kind’ uit die in de Britse pers kon rekenen op lovende recensies. In april van dit jaar zal het debuutalbum van Villagers uitkomen.
www.myspace.com/wearevillagers

We Have Band

We Have Sound, We Have Band. Simpel. Het Engelse trio We Have Band houdt van eenvoud. Zo is hun belangrijkste invloed rode wijn, en écht niet vanwege dat nummer van UB40. Het drietal leerde elkaar kennen tijdens hun werk bij EMI en in plaats van platen van anderen aan de man te brengen besloten ze zelf instrumenten om te hangen. Goeie zet: het resultaat is fantastische indiepop met een disco-randje, ergens tussen de Tom Tom Club en Hot Chip in. Iedereen lacht, iedereen beweegt. ‘Als Fischerspooner ooit hun hit Emerge zou overtreffen dan zouden ze klinken als We Have Band’ aldus de BBC.
www.myspace.com/wehaveband

 

-------------------------------

 

VRIJDAG 20 NOVEMBER 2009

Alberta Cross
De nieuwe belofte binnen de bluesy rock heet Alberta Cross. Het soort naam dat normaal gesproken voorbehouden lijkt te zijn aan voloptueze zwarte soulzangeressen ergens in de vijftig, maar vergis je niet. Deze vijf langharige Zeppelin-adepten zijn van de gitaren, en injecteren die met een flinke portie blues, passie en gospel waardoor hun muziek iets bezwerends krijgt. Luister maar eens naar Broken Side Of Times, dat ook de Kings Of Leon in herinnering brengt. Live gaat het er nog een tandje dieper aan toe. Reden waarom de NME ze onlangs uitkoos tot ‘best liveband seen this week’ en over de single I’ve Known For Long dat als Neil Young het nummer zou horen, ‘ hij tot tranen toe ontroerd zou zijn’. Na Lowlands staan ze nu ook op London Calling. www.myspace.com/albertacross

A Place to Bury Strangers
Of ze hun hometown bedoelen, het hippe Brooklyn, of toch een afgelegen plek waar de grond zijn geheimen nooit prijs zal geven blijft onduidelijk bij dit drietal noiserockers. Feit is dat ze geen betere bandnaam hadden kunnen kiezen. Laverend tussen knetterende noiserock, subtiele shoegaze en out-of-this-world spacerock (ja, dat mag je herrie noemen, maar wel lékkere herrie) zijn er momenteel weinig livebands zo overdonderend als A Place To Bury Strangers. www.myspace.com/aplacetoburystrangers

Esser
De Golden Boy van de Britse samplepop is terug op London Calling en deze keer als een van de headliners. Dat mag ook wel, want we hebben nog lang niet genoeg van Esser. Eerder dit jaar verscheen zijn goed ontvangen debuutalbum getiteld ‘Braveface’ waarop hij liet horen het muzikale broertje van Lily Allen te zijn. De man met de mooiste kuif van Londen en omstreken zal ook dit keer weer meisjes in katzwijm laten vallen en jongens in een headlock krijgen met zijn vrolijke liedjes. www.myspace.com/esserhq

Johnny Foreigner
Neem het beste van Sonic Youth en Bloc Party en smelt het om tot iets totaal origineels dan krijg je de sound van Johnny Foreigner. De band – jawel, het is een band – speelt energieke, harde en snelle indierock op het scherpst van de snede. Het trio uit Birmingham speelde in 2007 het hele Verenigd Koninkrijk door met Dananananaykroyd en bracht in 2008 het inventieve ADHD-debuut ‘Waited Up ’til It Was Light’ uit op het Best Before Records label. ‘Grace And The Bigger Picture’ wordt het tweede album van de band. Het is reeds opgenomen en zal in oktober van dit jaar uitkomen. Zelf noemen de twee jongens en het meisje van Johnny Foreigner de muziek op deze tweede plaat: “new-wave fight pop”. www.myspace.com/johnnyforeigner

King Of Spain
De koning is dood, leve de koning! Dat zeggen wij ook na het horen van King Of Spain, en we bedoelen niet Juan Carlos maar het viertal Londenaren dat liedjes schrijft om meisjes mee te versieren. Speels als een jonge hond en vluchtig als een lentebriesje wandelt King Of Spain je hersenpan binnen om daar never nooit niet meer uit te verdwijnen. Hun songs zijn catchy als kauwgum en fris als pepermunt. Dus: doe als de NME (die hun debuutalbum Battleships and Aeroplanes ‘awesome’ noemde) en verwelkom King Of Spain met open armen. www.myspace.com/kingofspainmusic

The Leisure Society
The Leisure Society uit Groot-Brittannië maakt wonderschone (nu)folkmuziek en past daarom heel goed in het rijtje: Fleet Foxes, Grizzly Bear, Arcade Fire en Department of Eagles. Sublieme meerstemmige samenzang, a la the Beach Boys, wordt ondersteund door simpele pianoakkoorden, gitaar en bas. Rijkelijk aangevuld met viool, cello, fluit, mandoline en klokkenspel, zonder ergens overdadig te worden. The Leisure Society heeft hang naar romantiek en de teksten raken de luisteraar recht in het hart. Het debuutalbum ‘The Sleeper’ kwam binnen op nummer 1 van de ‘ ITunes Folk chart’ en de band werd genomineerd voor de prestigieuze Ivor Novello prijs in de categorieën beste nummer en beste tekst. Bewonderingwekkend mooi. www.myspace.com/theleisuresociety

Little Death
Little Death behoort tot de best bewaarde geheimen van Engeland. Helaas voor de Britten, maar dit geheim zal binnenkort uitkomen. Zanger/gitarist Kc Underwood uit de Verenigde Staten, gitarist Nathan Hewitt uit Canada en bassist Julianna Kurokawa uit Egypte verstoppen zich sinds een aantal jaar in Londen en maken daar muziek waar de Pixies groot in zijn en Arcade Fire klein.  Toen ze in oktober van vorig jaar een titelloze EP uitbrachten kreeg de pers in Engeland al lucht van het trio en struikelde ze over elkaar heen om de band te behangen met lofuitingen. Het is nu niet meer te houden, want ook Amerika heeft er al wat perspionnen op gezet. Voordat de bom echt barst komen ze met hun psychedelische, overstuurde maar zeer melodieuze indie gelukkig eerst nog naar het London Calling Festival. www.myspace.com/lovelittledeath

Sad Day for Puppets
Die shoegaze-revival houdt nog even aan, zo bewijst Sad Day For Puppets. En dat is zeker geen straf als je de poppy liedjes van deze vijf Zweden (!) hoort. Zo catchy als ABBA in hun beste dagen, maar altijd met een lekker noisy gitaartapijtje dat live je trommelvliezen laat trillen. Alsof The Jesus And Mary Chain The Ronettes hebben ingeschakeld voor de vocalen. Ze werden niet voor niets gevraagd om als support mee op tour te gaan met zowel MGMT als A Place To Bury Strangers. Hun debuut Unknown Colours ontlokte een recensent de uitspraak ‘This sounds fucking great!’ Kortom, een slechte dag voor marionetten, een goeie dag voor jou! www.myspace.com/saddayforpuppets

The Twilight Sad
Begin oktober verschijnt het nieuwe album van de Schotse band The Twilight Sad. Het album zal ‘Forget The Night Ahead’ gaan heten en komt uit op het befaamde FatCat Records. De band begint in 2003 en brengt in 2007 het debuutalbum ‘Fourteen Autumns & Fifteen Winters’ uit dat goed wordt ontvangen en wordt geprezen door de indrukwekkende wall of sound. Zanger James Graham zingt met een onvervalst Schots accent over een dikke laag gitaren, drums en samples. Bands als Joy Division, My Bloody Valentine, Neu en Wire zijn duidelijke invloeden en The Twilight Sad tourde al met Mogwai door Engeland en Amerika. Indrukwekkend, meeslepend, donker, duister en venijnig. www.myspace.com/thetwilightsad

We Were Promised Jet Packs
Als er zoiets bestaat als een blauwdruk van pure Britse indierock, zou het zo maar kunnen dat de Schotse band We Were Promised Jetpacks deze in zijn bezit heeft. Stuwende drums, felle gitaarrifs, melodieuze zanglijnen en emotioneel geladen teksten. Op het debuutalbum ‘These Four Walls’ vliegen de toekomstige hits je om de oren. De vier jonge bandleden uit Glasgow vermengen shoegaze, postpunk, folkrock en pop tot een onweerstaanbaar brouwsel dat vergelijkingen oproept met de muziek van Arctic Monkeys, Joy Division, Bloc Party en The Maccabees, maar dan met een onvervalst Schots accent. www.myspace.com/wewerepromisedjetpacks

ZATERDAG 21 NOVEMBER 2009

Beth Jeans Houghton
Beth Jeans Houghton is het jonge, hippe talent onder de nieuwe Britse lichting singer-songwriters. Haar debuutsingle kwam vorig jaar uit en is nu al een collectorsitem, ook deelde ze reeds het podium met artiesten als Devendra Banhart, Bon Iver, Tunng, Tinariwen en Bowerbirds. Haar stem klinkt als een combinatie van Nico en Joan Baez en haar kledingstijl doet Gwen Stefani watertanden. Beïnvloed door artiesten als Bob Dylan, Frank Zappa en stijlen als gospel, glam en indie heeft ze een geheel eigen stijl ontwikkeld die tijdloos, sfeervol en vooral wonderschoon klinkt. Tijdschrift NME noemde haar al: … a Joni Mitchell for the anti-folk generation. www.myspace.com/bethjeanshoughton

Bombay Bicycle Club
Toen de Bombay Bicycle Club vorig jaar op het London Calling festival speelden sprak men van piepjonge jochies en dat de belofte nog moest worden ingelost. Welnu: de piepjonge jochies zijn jonge jongens geworden en de belofte is ingelost. Met hun debuutplaat ‘I Had The Blues But I Shook Them Loose’ maken de Londenaren de verwachtingen namelijk meer dan waar. De plaat is opgenomen met Jim Abbis die ook de Arctic Monkeys aan een bliksemstart hielp door hun debuut ‘Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not’ te produceren. De muziek van Bombay Bicycle Club is prachtig, up-tempo maar dromerig, emotioneel en mysterieus. Het kruipt onder je huid en blijft daar heel lang zitten. Tijdschrift Oor spreekt van: “magistrale popliedjes”. En de NME schrijft: “Gorgeous as these fragile emotional explosions of songs are”. Het blad durft zelfs de vergelijkingen aan met debuutplaten als ‘Silent Army’ van Bloc Party en, jawel,  die van de Arctic Monkeys. www.myspace.com/bombaybicycleclub

Four Dead in Ohio
De vier bandleden van het Britse Four Dead In Ohio vinden elkaar in hun liefde voor bands als Interpol, Black Rebel Motorcycle Club en Kings Of Leon en besluiten in 2007 zelf een band op te richten. In datzelfde jaar gaan ze oefenen, schrijven ze nummers en duiken ze in een oud bestelbusje om door heel Engeland te touren en staan ze in voorprogramma’s van The Raveonettes, The Duke Spirit, Ladytron en The Black Angels. Steve Lamacq van BBC Radio 1 wordt fan en draait ze constant in zijn radioshow. Een jaartje later worden ze getekend door het spiksplinternieuwe label Yoyo Acapulco en brengen ze de dubbelsingle ‘Dance In My High Heels / Southern Man’ uit. De nummers worden opgenomen met topproducer Mark Wallis (The La’s,U2) en klinken groots, gruizig, psychedelisch en angstaanjagend swingend. Jawel, het gaat heel hard met Four Dead In Ohio. www.myspace.com/fourdeadinohioband

Grammatics
‘There’s A Greater Truth Emerging’ is het motto van dit viertal uit Leeds. Nou, die delen we met je mee: Grammatics is namelijk helemaal 2009. Ga maar na: ze spelen leentjebuur bij dé band die dit jaar een comeback maakte (Blur), grijpen terug op de tijd dat de pond nog wat waard was (midden jaren negentig) en komen uit Leeds, waarvan we sinds de Kaiser Chiefs weten dat ze er uitstekende popliedjesschrijven.  Het debuutalbum kreeg alleen maar uitmuntende kritieken, het tweede album van Grammatics staat gepland voor dit najaar. www.myspace.com/grammatics

Jack Peñate
Met het superaanstekelijke nummer ‘Tonight’s Today’ had Jack Peñate de zomerhit van het jaar te pakken. Een volle Charlietent op Lowlands 2009 was het gevolg, waar ook de fans die bij zijn debuutalbum ‘Matinee’ (2007) al voor de charmante krullenbol vielen de Engelsman toejuichten. Lag bij die eerste plaat de nadruk nog op Two-Tone ska en soulpop uit de jaren ‘ 80 (zoals die van bands als the Housemartins en Style Council), op zijn onlangs verschenen tweede ‘Everything is New’ slaat Jack een nieuwe muzikale weg in. Frisse, Afrikaansgeoriënteerde ritmes, percussie, versterking in de vorm van een blazerssectie en zelfs een gospelkoor voeren de boventoon op het album. Reeds voor de tweede keer speelt Peñate op London Calling, deze herfst als een van de headliners van het festival. www.jackpenate.com

Kid Harpoon
Kid Harpoon is het project van de Britse singer-songwriter Tom Hull. Aan het eind van 2007 brengt hij zijn eerste ep uit en al snel daarna zijn tweede. Beiden worden zeer goed ontvangen en Hull wordt ongelooflijk vaak gevraagd om voorprogramma’s te verzorgen, maar tussendoor schrijft hij rustig verder aan zijn debuutalbum. Aan het begin van dit jaar komt hij de legendarische producer Trevor Horn  tegen en valt alles op zijn plek. Hij duikt met Horn de studio in en neemt het debuutalbum ‘Once’ op. Kid Harpoon staat garant voor klassieke singer-songwritersongs. Denk aan Syd Barret, The Kooks, Donovan, Badly Drawn Boy, Cat Stevens, Bob Dylan en Billy Bragg. Origineel, intrigerend en aanstekelijk. www.myspace.com/kidharpoon

Mirrors
De vier leden van Mirrors omschrijven hun eigen muziek als “pop- noir”. Het viertal uit Brighton is duidelijk beïnvloed door bands uit de jaren tachtig als Echo & The Bunnymen, OMD en Depeche Mode. Deze elektronische popmuziek met een donker randje wordt door Mirrors met veel bravoure geciteerd. Repeterende synths, staccato drums en bezwerende zang zijn de belangrijkste bestanddelen. Mirrors is wat men in Engeland een “buzz band” noemt. De popjournalisten duikelen al over elkaar heen om de band de hemel in te schrijven terwijl de groep nog niet eens een platendeal heeft. Gelukkig zijn er nu de twee geniale singles ‘Look At Me’ en ‘Fear Of Drowning’ die alle hoge verwachtingen inlossen. www.myspace.com/mirrorsmirrorsmirrors

Mpho
De zangeres, songschrijver en producer Mpho Skeef heeft al een flinke carrière achter de rug. Toen ze vier jaar oud was verhuisde de, in Zuid-Afrika geboren, artiest met haar ouders naar Engeland.  Daar begint ze al op jonge leeftijd met het maken van muziek. Ze zat in de klas bij Amy Winehouse en Adele op de Brit School for Performing Arts & Technology en wordt snel daarna achtergrondzangeres bij  Ms Dynamite en Natasha Bedingfield. Nu komt ze met een eigen plaat. Haar debuutalbum ‘Pop Art’ is een heus popalbum waarop MPHO het beste van verschillende genres verenigd. Soul, hiphop, elektro, dance, disco en funk worden op een opwindend hippe manier gecombineerd. Alsof Outkast, Prince, De La Soul, TLC en Beyonce met elkaar  in de jaren tachtig in een Britse studio zaten. De plaat wordt zeer goed ontvangen en The Noissettes zijn zo’n fan dat ze MPHO als voorprogramma meenemen tijdens hun gehele Britse tournee. www.myspace.com/mphosounds

The Phenomenal Handclap Band
The Phenomenal Handclap Band ontstond toen de twee New Yorkse underground-dj’s Daniel Collás en Sean Marquand er moe van werden dat ze avond aan avond muziek van anderen draaiden en een ze liveband wilden starten. Ze vroegen een groep bevriende artiesten uit Lower Manhattan en Brooklyn en produceerden met hen een intense mix van funk, Braziliaanse soul en pure vintage psych-rock. Na een aantal succesvolle liveshows dook het gezelschap de studio in en daar groeide de band uit tot een 18-koppig swingmonster met leden van bands als TV On The Radio, Jon Spencer, Antibalas, The Dap Kings en de liveband van Amy Winehouse. Het debuutalbum is net uit en is, nou ja vooruit, fenomenaal. www.myspace.com/phenomenalhandclap

Pyramiddd
We wilden het ze niet zelf vertellen, maar als je zulkehipperdepippemuziek maakt als Pyramiddd, dan kan je niet aankomen zetten met een bandnaam als Starfucker. Enter Pyramiddd, gekozen na een prijsvraag onder fans. Een pyramide is tenslotte ook 3d en neemt ruimte in, net als jijwanneer deze vier Amerikanen hun springerige indiepopliedjes de zaal in slingeren. En nee, je hoeft als mannelijke hipster natuurlijk niet per se een jurk aan, maar het helpt wel, zo zal Pyramiddd je voorhouden. Zelf lopen ze er tenslotte ook in; dat danst veel lekkerder. Om hun eerste tour in Europa te vieren brengen ze hun nieuwe single Medicine uit, goedgekeurd en alleen verkrijgbaar bij dé hofleverancier van het betere indiewerk, Rough Trade.www.myspace.com/starfuckerss

The Boxer Rebellion
In 2005 bracht The Boxer Rebellion het debuutalbum ‘Exit’ uit op het Poptones label van Alan McGee, maar het label liet de band daarna snel vallen. Velen dachten dat dit het einde van de band zou betekenen maar niets is gelukkig minder waar. Na een moeilijke periode met veel ziekte en tegenslag slaat The Boxer Rebellion aan het begin van dit jaar namelijk keihard terug met de indrukwekkende plaat ‘Union’. De band besluit om het album eigenhandig en alleen digitaal te verspreiden. Zo wordt ‘Union’ de eerste digitale release van een band zonder label dat in The Billboard Top 100 Albums Chart terecht komt. De single ‘Evacuate’ is kort daarvoor al de allereerste I-Tunes Single Of The Week en wordt die week meer dan een half miljoen keer gedownload. Opgejaagde rock met emotioneel geladen teksten en hyperactieve drums. Invloeden van U2, Editors, The Killers en The Cure komen langs en The Boxer Rebellion laat zien dat een band zonder label met zulke goede muziek het met gemak red zonder de hulp van de grote platenbonzen. Dat dacht Rough Trade ook en die zorgen ervoor dat ‘Union’ dit jaar ook gewoon met een hoesje in de winkel ligt. De aanhouder wint. www.myspace.com/theboxerrebellion

Violens
Violens – spreek uit: Vy-Lenz – is wellicht de grootste nieuwe ‘indiebelofte’ uit Brooklyn (New York). Na een tour met vrienden MGMT en Yeasayer is het nu aan de band zelf om de wereld te veroveren. En dat zal Violens lukken met hun ‘Beautiful Mess’ van  psychedelica met scherpe rand en harmoniezang. De donkere doch dromerige liedjes bevinden zich op de kruising tussen The Shins en de Violent Femmes. Single ‘ Violent Sensation Descends’ ving reeds hoge ogen bij muziekcritici wereldwijd. Violens komt, tijdens hun uitgebreide tour door Groot-Brittannië, voor hun debuut op het Europese vasteland speciaal overgevlogen naar London Calling. www.myspace.com/violenss

Wild Beasts
In 2008 debuteerde de Britse band Wild Beasts met ´Limbo, Panto´ een intelligente artrockplaat die alle kanten opvloog en door critici positief werd ontvangen, maar verder weinig aandacht kreeg. Nu is er de opvolger ´Two Dancers´ en zijn de lofuitingen niet meer te tellen. De band uit Leeds mixt vele stijlen: avantgardistisch, symfonisch, pop, spetterende gitaren, cabaret, The Smiths, Kate Bush, Roxy Music, Arcade Fire, Antony and the Johnsons en The Maccabees. En waar dit op het debuut nog wat moeilijk te behapstukken was is het bij ‘Two Dancers’ samengesmolten tot zeer verleidelijke popmuziek, die als je het een keer hebt gehoord steeds wil blijven horen en dan heel erg zin krijgt om de band een keer live te zien. www.myspace.com/wildbeasts

 

 

.....

London Calling 12,13,14 & 15 november 2008, Paradiso, Amsterdam

London Calling
Paradiso 12, 13, 14 & 15 november 2008

 
Woensdag 12 november

 
Cajun Dance Party
Als het woord 'catchy' nog niet had bestaan, dan hadden de de Britse binkies van Cajun Dance Party dit woord zeker uitgevonden. Het debuutalbum The Colourful Life staat daadwerkelijk vol met prachtige poppareltjes. Gitaren, strijkers, orgels en een charismatische zanger die nog dunner is dan een microfoonstandaard. Cajun Dance Party heeft het allemaal. Hun single ‘The Race’ was in Engeland al een dikke hit en hun optreden op Glastonbury vorig jaar, werd door velen als een van de hoogtepunten van het festival gezien.
"Cajun Dance Party are the new Smiths and quite possibly the new Radiohead too." Maar denk ook aan The Kooks en Belle and Sebastian.
www.myspace.com/cajundanceparty

Donderdag 13 november

Amazing Baby
MGMT is zo 2008. Nee, wie echt bij de tijd is weet alláng dat Amazing Baby, de nieuwste melodieuze hippie indie sensatie uit Brooklyn is, toch? Amazing Baby is, Amazing…… Baby! Roxy Music in duet met Devandra Banhart, Suede die een Oasis nummer coveren of Joy Division op XTC. Het modieuze viertal maakt de oversteek naar Europa, zodat ook wij kunnen genieten van de epische, psychedelische popnummers waar de internationale media zo lovend over schrijven.
http://www.myspace.com/theamazingbaby

Friendly Fires
Friendly Fires: zeer geschikt voor in de disco en voor thuis. Zanger Ed Mac is ‘mister Rock n Roll’, hyperactief en gezegend met een gouden keel. Jack Savidge and Edd Gibson zorgen voor stampende en swingende beats, ronkende bassen en dansende synthesizers.
Friendly Fires gooit momenteel hoge ogen en staat flink in de belangstelling van de internationale media. Het onlangs verschenen album ‘Friendly Fires’ wordt door de pers juichend ontvangen.
Het drietal stond al twee keer eerder op London Calling en speelt deze keer weer in de Kleine Zaal.
http://www.myspace.com/friendlyfires
 

Wild Beasts
Als een band de naam Wild Beasts heeft, dan verwacht je keiharde gitaren, lauw bier, een hoop geschreeuw en leren jacks. Niets is echter minder waar. De band uit Leeds tapt uit andere vaatjes. Avant gardistisch, symfonisch, pop, rinkelende gitaren, cabaret, Morrissey, Kate Bush, Orange Juice, Arcade Fire, The Veils, donker maar toch ook licht. Oftewel, het is heel moeilijk om deze band in een hokje te plaatsen. Wat echter wel zeker is, is dat als je het een keer hebt gehoord wil je het vaker horen en krijg je heel erg zin om Wild Beasts een keer live te zien. En dat kan binnenkort, dus begin maar vast met luisteren.

www.myspace.com/wildbeasts



Vrijdag 14 november

 
The Courteeners
The Courteeners uit Manchester zijn directe afstammelingen van de Stone Roses, the Buzzcocks, The Happy Mondays en natuurlijk Oasis. John Squire van de Stone Roses hoorde zelfs een beetje Morrisey in de teksten van Courteeners’ frontman Liam Fray. Gelukkig zijn the Courteeners niet een kopie van eerder genoemde bands maar wellicht wel de nieuwste troonopvolgers.
Live komt de no-nonsense branie van de band het best uit de voeten. Tijdens Koninginnedag speelde de band al op London Calling.
http://www.myspace.com/thecourteeners

 

FrYars
FrYars is de 19-jarige Ben Garrett uit London. In zijn eentje maakt hij licht gefreakte elektronica met fantasievolle melodielijnen a la de Junior Boys en Radiohead.
Zijn troef is zijn stem: Brian Ferry meets Rufus Wainwright meets Patrick Wolf. NME zegt: “FrYars sounds like Anthony And The Johnsons playing ‘Kid A’-era Radiohead.” De muziek van FrYars is avontuurlijk, maar blijft binnen de lijntjes. Garrett is vrienden met de andere jonge creatieve Londenaren van the Bombay Bicycle Club en Cajun Dance Party. FrYars zou eigenlijk al in april van dit jaar naar London Calling komen, maar werd toen opgehouden door de plaatopnamen die hij aan het maken was.
http://www.myspace.com/fryars

 
The Hot Melts
Het powerpop kwartet uit Liverpool dat luistert naar de naam the Hot Melts doet menig tienerhart sneller kloppen met hun heerlijke Rock ‘n’ Roll powerpop. Denk de band Weezer, de televisieserie Happy Days, bubblegum en meerstemmige refreintjes zonder te zoet te zijn. Swingende gitaar riffs en rammelende drums, lekker swingen en snoeien. De heren hebben al een contract te pakken bij Epitaph, dus ook dat zit wel goed.
http://www.myspace.com/thehotmelts

 

Late Of The Pier
Het vierkoppige, excentrieke electro new rave-pop band uit de East Midlands, geniet steeds groter succes in thuisland en buitenland. Hun muziek is vergeleken met Daft Punk en The Flaming Lips die samen naar een science fiction kanaal kijken. De band stoeit met techno, electro en rauwe indiegitaren, geheel volgens de DIY-stijl. Late of the Pier speelde al eerder op London Calling en nu, vlak voor de grote doorbraak weer in de Grote Zaal van Paradiso.

www.myspace.com/lateofthepier

 
Oppenheimer
Dit Ierse duo maakt fuzzy synth pop met heel mooie melodieën zoals die alleen door Ieren lijkt te kunnen worden gefabriceerd. Het album ‘Take the Whole Midrange and Boost It’ wordt uitgebracht door het Fantastic Plastic label. Dit is het label van onder andere the Futureheads, Strange Death of Liberal England en Guillemots. Oppenheimer is de bom, met vocoder!
http://www.myspace.com/oppenheimer

 
The Pan I Am
Nadat de band Larrikin Love in 2006 ophield te bestaan kwam frontman Edward Larrikin twee maanden later met zijn solo project The Pan I Am op de proppen. Literatuur en overstuurde folk zijn de ingrediënten en deze worden op een weirde, maar aangename manier aan elkaar gekoppeld. Beetje Tom Waits, beetje Velvet Underground en een heleboel The Pan I Am. Als een jonge Morrissey trekt hij ten strijde tegen een Engeland waar hij geen groot fan van is. Politiek, literatuur, misschien een beetje zwaar. Maar maak je geen zorgen. Het zit verpakt in zeer indrukwekkende popmuziek.

www.myspace.com/thepaniam

 

Selfish Cunt
Het is hoogstwaarschijnlijk de eerste en dan meteen ook de laatste keer dat Selfish Cunt komt optreden in Paradiso. De optredens zijn zo explosief, destructief en controversieel dat ze in Engeland al in een groot aantal popzalen niet meer worden toegelaten. De band speelt een soort keiharde horror punk en heeft nummers met titels als 'Britain Is Shit' en 'Fuck the Poor'. Gezellig. Dat niet, maar dat is ook niet de bedoeling van Selfish Cunt. Vooral zanger Martin Tomlison is een soort Iggy Pop in een spookhuis. Hierbij vergeleken zijn The Horrors maar een vrolijk boybandje. Ja, er staat heel wat te gebeuren in de kleine zaal van Paradiso.
www.myspace.com/ixnewyork

 
Slow Club
Slow Club is een soort eemansband maar dan met twee mensen: Charles en Rebecca uit Sheffield. Hij speelt gitaar en zingt en zij drumt op allerlei voorwerpen (flessen, stoelen, lepels) en zingt er ook bij. De liedjes hebben vrolijke, vernuftige teksten en de muzikale begeleiding is pure pop, folky en rockabilly met een knipoog. Hij is al jaren fan van Leonard Cohen en zij is verliefd op het werk van Rod Stewart. Samen klinken ze een beetje als Nico en Bob Dylan uit Sheffield die auditie doen voor Los Campesinos. Moshi Moshi bracht de EP ‘Let’s Fall Back in Love’ uit. Slow Club maakt onderdeel uit van de Big City Folk stroming: ‘Do It Yourself’ folk, met positieve inslag, gespeeld door jonge hipsters uit grote steden.
http://www.myspace.com/slowclub
 

 
Trouble Andrew
Professioneel snowboarder, het liefje van Santogold en ook nog muzikant. Het moet niet veel gekker worden! Deze Trevor Andrew mixed het snowboard- en skate gevoel met muziek: beats en gitaren vormen de basis van de punk/crunk/skate synth-heavy dance waar Trevor zelf overheen rapt en zingt. Dat snowboarden en muziek maken heel goed samen gaan bewijst Trouble Andrew, de muziek is aangenaam laid back en erg dansbaar tegelijk.
http://www.myspace.com/troubleandrew 

White Lies
Jong, afkomstig uit Manchester, voornamelijk gekleed in zwart en beïnvloed door Echo & the Bunnymen, Tears for Fears en Joy Division. Dat zijn veelbelovende elementen. De vier heren van White Lies maken alle verwachtingen waar, zowel op plaat als op de bühne.
De debuutsingle 'Unfinished Business' zou zo maar van Interpol of the Editors kunnen zijn en is een regelrechte hit.
www.whitelies.com
 

Zaterdag 15 november
 

Baddies
Ha fijn, vier schreeuwerige vriendjes uit Southend die luisteren naar de naam Baddies.
Stevige gitaarklanken worden ondersteund door staccato ritmes en meerdere zangstemmen. Rythmische punkrock die zeer geschikt is om heel hard op te dansen. Met z’n allen lekker rocken, dat is het motto van de band. Nu nog het best bewaarde geheim uit de U.K., binnenkort wereldberoemd?
http://www.myspace.com/baddies
 

Bombay Bicycle Club
De band Bombay Bicycle Club bestaat uit vier piepjonge jongens uit London. Na een slechte start schreven ze zich in voor de "Road to V" bandwedstrijd. De winnaar van deze competitie mag het V festival openen. Toen ze hoorden dat ze in de finale stonden dachten ze dat ze voor de gek werden gehouden. Het was geen grap, ze speelden in de finale, wonnen en openden het festival in augustus 2006. Daarna ging het alleen maar beter. Producer Jim Abbis (Arctic Monkeys, Editors, Kasabian) zag ze spelen en stelde voor een e.p. met ze op te nemen. Zo geschiedde. De muziek is prachtig, up-tempo maar dromerig en mysterieus. Het kruipt onder je huid en blijft daar heel lang zitten. 'Don’t be deceived by their age – there’s a lifetime of experience in these glorious tunes.' Nu ze eindelijk van hun ouders naar het buitenland mogen om op te treden, vindt het debuut natuurlijk plaats tijdens London Calling.

www.myspace.com/bombaybicycleclub

Bromheads Jacket 
Op vorige edities van London Calling was het optreden van Bromheads Jacket voor het aanwezige publiek en voor de band zelf een absoluut hoogtepunt.
Dit najaar verschijnt het tweede album en de band komt daarom speciaal naar hun favoriete stad, Amsterdam.
www.bromheadsjacket.com

Esser
Samples, reggae, rock, electronica en hip hop. Artiest Ben Esser gooit als een nieuwe hippe Beck alles door elkaar. Romantische popliedjes maar dan met verschrikkelijk goede beats. De 23-jarige Londenaar is een soort charmante nerd die thuis alles alleen op zijn laptop in elkaar zet. Live gooit hij echter alle remmen los. Luister naar zijn nieuwe single 'Headlock' en je wordt heel blij. Lilly Allen, The Streets, Pharrel Williams en natuurlijk Beck, en dat alles in dat rare dunne mannetje Esser.

www.myspace.com/esserhq

 Glasvegas
Het geluid van Glasvegas is groots, dramatisch en (hoop)vol. De basis bestaat uit 50’s/60’s vintage rock en pop (Phil Spector, melodieën en meerstemmige zang), hierover wordt een dikke laag stemmige gitaren gemixt die het geheel een zwaardere ondertoon meegeeft. Meeslepende shoegazer en die typische vol geproduceerde sound. Singles ‘Daddy’s Gone’, ‘It's My Own Cheating Heart That Makes Me Cry’ en ‘Geraldine’ zijn regelrechte hitsingles, nostalgisch herkenbaar doch vernieuwend. De band bestaat amper twee jaar. Al vrij snel na de oprichting worden ze gespot door Alan McGee (ontdekker Oasis, manager van The Jesus and Mary Chain en de grootste fan van Glasvegas) en belandt de band in een rollercoaster. De tweede single ‘Daddy’s Gone’ verscheen in november 2007 en de platenmaatschappijen vielen over elkaar heen met biedingen, iedereen wilde deze band een contract aanbieden. Uitverkochte concertzalen, bomvolle tenten op de grote festivals en lyrische recensies nog voordat de plaat uit is voor Glasvegas afgelopen zomer. Groot Brittanië is helemaal in de ban van deze Schotten en maakt de band eindelijk de oversteek naar Nederland.
www.myspace.com/glasvegas
 

Magistrates
Magistrates uit Essex zijn de frisse wind door je Ipod. Muziek voor geest, voeten en heupen met een super aanstekelijke groove. De Amerikaanse invloeden Prince, Sly Stone en Curtis Mayfield worden gecombineerd met de Engelse Bowie, Cazals en Gang of Four. Deze gevarieerde combinatie maakt de Magistrates veel belovend. XL Recordings pikte het viertal ook al op en bracht onlangs de eerste single uit.
http://www.myspace.com/magistratesband
 

Twisted Wheel
Twisted Wheel uit Manchester bestaat uit drie kanonskogels vol adrenaline die sterke liedjes maken die alle kanten op rammelen. De nummers verhalen over het straatleven in Noord Engeland en zijn vaak scherp en licht sarcastisch.
Gewoon gaan is het devies, net zoals The Clash, The Libertines en Pigeon Detectives.
Twisted Wheel speelt deze herfst in het voorprogramma van Oasis (lees: grote stadions vol mensen!) en bracht het debuutalbum ‘You Stole the Sun’ uit bij Columbia Records.

http://www.myspace.com/thetwistedwheel  

 

London Calling 25, 26 & 30 april 2008, Paradiso, Amsterdam

Line-up vrijdag 25 april:
Blood Red Shoes, Dead Kids, Exile Parade, Get Shakes, Ipso Facto, Make Model, Metros, Mystery Jets, the Ting Tings, Baltic Fleet, Florence and the Machine.

Afterparty 25 april: The Ting Tings, Get Shakes, Dead Kids

Line-up zaterdag 26 april:
Cage The Elephant, Get Cape Wear Cape Fly, Joe Lean and the Jing Jang Jong, Late of the Pier, Let’s Wrestle, One Night Only, Pete and the Pirates, Video Nasties, The Rascals, Broken Records, Friendly Fires, Johnny Foreigner.

Afterparty 26 april: Johnny Foreigner, Friendly Fires, Late of the Pier.

Line-up koninginnedag 30 april:
The Young Knives, The Courteeners, Peggy Sue and the Pirates, Hatcham Social, ¡Forward, Russia!, Cheeky Cheeky and the Nosebleeds, Silvery, Scram C Baby, Bettie Serveert.

Chrome Hoof en frYars hebben helaas moeten afzeggen. Respectievelijk wegens ziekte en het opnemen van een album.


Bands:

The Metros
Even simpel als briljant en niemand die zonder ‘m kan: de Londense tube. Als The City is dichtgeslibd, de taxi te duur is en en fietsen een regelrechte zelfmoordpoging, dan is er altijd nog de metro. Dit vijftal uit Londen was zo verliefd op de ondergrondse dat ze er hun band zelfs naar vernoemden. The Metros vallen op door hun onweerstaanbare rockabilly drive en voorliefde voor oude punk n’ roll. 35 jaar na Elvis’ dood mag er weer gerock n’ rollt worden, dus zwaaien maar met die jurken en heren, vergeet niet genoeg haarvet mee te nemen. Op hetzelfde label als The View en vrienden van Jack Peñate, dus binnenkort een hit!

http://www.myspace.com/themetrosband 

 
Video Nasties
De Video Nasties zijn een nieuwe, getalenteerde band op het label Way Out West dat we al kenden van bands als Late Of The Pier en Cajun Dance Party. Agelopen november waren de Nasties volgens velen het hoogtepunt (keer twee) van London Calling en voor iedereen die ze gemist heeft, in april op  herkansing!

Video Nasties maken de oldschool post-punk van nu, hoe dat klinkt? De Buzzcocks in gevecht met Devo terwijl Julian Casablancas (The Strokes) zingt.

www.myspace.com/videonasties

 
Get Cape Wear Cape Fly
Hmmm… erm, I guess kind of like modern-day troubadour folk mixed with a bit of dance music and a bit of indie… I don’t really know to be honest, it’s a bit of a difficult one to pigeonhole, unfortunately. Ja, het is wat moeilijk om de muziek van Get Cape Wear Cape Fly in een paar woorden te vatten. Dat vind Sam Duckworth, de man achter het soloproject Get Cape Wear Cape Fly, zelf ook. Elektronica, acoustische gitaren en trompetten fladderen in het rond. Melodieus en dansbaar. Een singer-songwriter met een laptop. Als jong jochie speelde Duckworth in verschillende punkbands. De muziek is veranderd, de maatschappijkritische teksten zijn echter gebleven. In Engeland is hij al een grote naam. Get Cape Wear Cape Fly werd in 2007 zelfs genomineerd voor een Shockwave NME Award in de categorie "Best Solo Artist", samen met Thom Yorke, Jarvis Cocker en Lilly Allen. Get Cape Wear Cape Fly speelt bijna nooit buiten het Verenigd Koninkrijk, dus dat deze man naar het London Calling festival komt is zeer bijzonder.
www.myspace.com/getcapewearcapefly

 
Let's Wrestle
“Let’s wrestle let’s fucking wrestle. Get yer crack pipe out baby and let’s start a fight. Let’s wrestle let’s fucking wrestle, get your high heels on and dance all night!’
Let’s Wrestle borrelt van de aanstekelijke lo-fi energie. Het jonge trio uit Londen maakt simpele rammelpop liedjes met teksten over lijm snuiven, tegen auto’s pissen en meisjes haten.

De single I Won't Lie To You is hiervan een mooi voorbeeld. Dit charmante juweeltje van 1 minuut en 42 seconden laat je vol verbazing achter en doet je gelijk verlangen naar meer. Perfecte popliedjes in een hele vieze, kapotte jas.

www.myspace.com/letsfuckingwrestle

 
Get Shakes
De ‘Get Shakes’ broers Matt en Darren Farrow maken dans muziek in de vertouwde DFA stijl: een mengeling van punk-funk en opzwepende electro met vocalen, met behulp van synths en computers. Adam & The Ants zijn te horen maar ook Blackstrobe en LCD Soundsystem komen om de hoek kijken. Trek je beste dansschoenen dan ook maar vast uit de kast.
www.myspace.com/getshakes


Late Of The Pier
Late Of The Pier is een vierkoppige, excentrieke electro new rave-pop band uit de East Midlands, die groot succes geniet in clubs in en om Londen en in Europa. Hun muziek is vergeleken met Daft Punk en The Flaming Lips die samen naar een science fiction kanaal kijken. De band stoeit met techno, electro en rauwe indiegitaren, geheel volgens de DIY-stijl. Het debuut album ‘The Bears are Coming’ komt deze lente uit.
www.myspace.com/lateofthepier
 

London Calling Queensday Special

Paradiso, woensdag 30 april 2008

Young Knives, The Courteeners, Peggy Sue and the Pirates, Bettie Serveert, Scram C Baby e.v.a.

Twee jaar geleden had London Calling tijdens Koninginnedag een buitenpodium naast Paradiso, waar je overdag in de schrille lentezon kon kijken en luisteren naar de nieuwste bands - het kon niet beter. Helaas is het niet meer mogelijk om een podium op het braakliggende terrein naast Paradiso te bouwen. Niet getreurd, London Calling verplaatst het Koninginnedagfeest gewoon naar binnen. The Young Knives, The Courteeners, Peggy Sue and the Pirates en een paar Nederlandse bands waaronder Scram C. Baby en Bettie Serveert komen spelen.

De line up is nog niet compleet. Vanaf 16.00 kun je bij Paradiso naar binnen. Na 21.00 rijdt het openbaar vervoer weer. Paradiso is overdag makkelijk te bereiken, de trams rijden tot aan het Weteringcircuit, vanaf hier is het maximaal 10 minuten lopen.

The Courteeners
The Courteeners uit Manchester zijn directe afstammelingen van de Stone Roses, the Buzzcocks, The Happy Mondays en natuurlijk Oasis. John Squire van de Stone Roses hoorde zelfs een beetje Morrisey in de teksten van Courteeners’ frontman Liam Fray. Gelukkig zijn deze nieuwkomers niet enkel een kopie van eerder genoemde bands maar wellicht wel de nieuwste troonopvolgers. De muziek van The Courteeners is net dat beetje meer dan bas, gitaar, drums en zang. De liedjes hebben net dat beetje meer emotie en melodie en creativiteit. Zal het dan toch in de Manchesterse lucht zitten? Live komt de no-nonsense branie van de band het best uit de voeten. In hun thuisstad verkochten ze al grote zalen uit en hebben ze een grote schare volgelingen.
http://www.myspace.com/thecourteeners

 

Peggy Sue and the Pirates
Niet te verwarren met Pete and the Pirates; Peggy Sue and the Pirates zijn twee dames en een akoestische gitaar die intieme, low-key, beatnik ballades maken. Hun stemmen vullen elkaar aan en tuimelen over elkaar heen. Antifolk, of liever: antisoul zoals ze het zelf het liefst noemen. Het duo Rosa Rex en Katy Klaw uit Brighton zijn dikke vriendinnen met onder andere Kate Nash en Regina Spektor.
Peggy Sue and the Pirates is dé tip voor fans van eerder genoemden.
http://www.myspace.com/peggysueandthepirates

 

The Young Knives
“I am pretty aggressive about how I would like us to sound. I have no interest in becoming the next piss weak MOR band for music industry morons to cream their jeans over” aldus The House of Lords, de merkwaardig genaamde bassist van The Young Knives, een trio uit Oxford, dat wars van alle hypes en trends hun eigenzinnige postpunk speelt.
Begonnen als een Ned’s Atomic Dustbin coverband, heeft de band de laatste jaren haar eigen geluid ontwikkeld: dissonante gitaren en markante zang lijken elkaar in de weg te staan, maar komen samen in hele goede liedjes, die in de lijn liggen van Pavement, Buzzcocks, Pixies, Supergrass en Pere Ubu. In november 2006 speelde het trio al op London Calling, er komt een tweede optreden en een tweede album!
http://www.theyoungknives.com

Woensdag 30 april

Zaal open: 16.00 uur

Entree: 10,- excl. lidmaatschap (3,- p.m./18,- p.j.)

 

 

Vorige edities

2007:

 

LONDON CALLING, 2,3,4 november 2007, Paradiso, Amsterdam

Vrijdag 2 november:
New Young Pony Club, Foals,
Look See Proof, XXTeens, Black Affair,
Friendly Fires, Scouting For Girls, Clocks, The Maccabees.

Zaterdag 3 november:
The Rakes, Assembly Now, Blood Red Shoes, Video Nasties,
Sonny J, Dragons, Prinzehorn Dance School,
The Wombats, Los Campesinos!, Jack Peñate, Reverend and the Makers

Zondag 4 november:
The Displacements, Underground Heroes, The Runners, Noah and the Whale,
The Dykeenies, Derek Meins
 

De line up is als volgt:

VRIJDAG 2 NOVEMBER

Dananananaykroyd
De fanclub van acteur Dan Aykroyd heeft er een stel stotterende fans bij. Een zestal uit Glasgow, om precies te zijn. Muziek maken doen ze ook, en niet te zuinig. Met maar liefst twee drummers en een frontman die klinkt als de zoon van Henry Rollins lijkt het alsof ze Pavementliedjes op een punkmanier spelen. ‘We are the party’ brullen ze in One After One, nauwelijks boven de gierende, slecht gestemde gitaren heen komend. Dat valt nog te bezien, zeker is dat dit een van de meest intense shows op London Calling wordt.
http://www.dananananaykroyd.co.uk                                                                                                                      

Foals 
De vijf jonge veulens van Foals doen de naam eer aan: rondspringende dartelende jonge paarden met een voorkeur voor optredens op onverwachte locaties als woonkamers. Indie-pop riffs worden gecombineerd met techno beats en math rock. En, vergeet vooral de vocalen niet; die schipperen tussen zang en geschreeuw. Foals is zeer geschikt voor fans van the Rapture, Battles en TV on the Radio. Het nummer ‘ Hummer’ verscheen op het vierde deel van de Kitsune verzamelaar. Deze singel is uitermate dansbaar: rauwe gitaren tekenen messcherpe hoekige figuren over offbeat drum en de stuwende baslijnen. 
http://www.myspace.com/foals

 The Hours
 “It’s True, We Mean What We Say” is de eerste zin van het manifest van The Hours.En laten we dat maar gewoon aannemen. The Hours, zijn Antony Genn en Martin Slattery. Zegt je in eerste instantie niks? Genn speelde bij Pulp en Elastica en Slattery toerde met The Black Grapes. Beiden maakten tevens deel uit van de band van Joe Strummer (The Clash). Het duo vond elkaar in de muziek en startte de nieuwe band: The Hours. De nummers zijn bezwerend melodieus, licht dramatisch, gelaagd en hebben diepzinnige teksten. Maar gelukkig blijven het popliedjes waarbij het Britpop verleden van beide heren duidelijk hoorbaar is; onder de bombast zit een fijn britpop deuntje.
www.thehours.co.uk  

Look See Proof 
Jubelende gitaarlijnen, springerige drumpatronen en driestemmige zangstemmen die zowat overslaan van enthousiasme: Look See Proof heeft het allemaal! Rechtstreeks uit Bedford (juist ja, daar) en pas een band sinds januari vorig jaar. Goed, met de broertjes Sells op vocalen heb je dankzij de familieband natuurlijk een voorsprong, maar toch: als je debuutsingle Tell Me Tell Me Tell Me al binnen een week uitverkoopt en BBC-DJ Steve Lamacq je zowel tot single van de week promoveert als je een live-sessie voor de radio laat doen, dan doe je het goed. Tsja, tegen zulke catchy liedjes en zoete koortjes is niemand bestand. 
http://www.myspace.com/lookseeproof

Los Campesinos
Let op: dit zou weleens de band kunnen zijn waarvan je later zult zeggen ‘die zag ik nog bij hun podiumdebuut in Nederland, op London Calling. Echt!’ Het achttal uit Cardiff (dat is Engeland, niet Spanje) hebben niet voor niets een nummer dat You Me Dancing heet. En zoals dat hoort bij een achttal hebben ze allemaal dezelfde achternaam (Campesinos), maken ze prachtige cartoonclips en staat er zelfs een goeroe op de loonlijst. Los Campesinos grossiert in tweestemmige gitaarliedjes met melig-bizarre teksten. Muzikaal doet het regelmatig aan zowel Pavement, Belle And Sebastian en Architecture in Helsinki denken. Met andere woorden: feest! Neem wat dat betreft dé anthem van deze London Calling, We Throw Parties, You Throw Knives niet te serieus en laat je slagersmessen thuis.
http://www.loscampesinos.com

The Metros
Even simpel als briljant en niemand die zonder ‘m kan: de Londense tube. Als The City is dichtgeslibd, de taxi te duur is en en fietsen een regelrechte zelfmoordpoging, dan is er altijd nog de metro. Dit vijftal uit Londen was zo verliefd op de ondergrondse dat ze er hun band zelfs naar vernoemden. The Metros vallen op door hun onweerstaanbare rockabilly drive en voorliefde voor oude punk n’ roll. 35 jaar na Elvis’ dood mag er weer gerock n’ rollt worden, dus zwaaien maar met die jurken en heren, vergeet niet genoeg haarvet mee te nemen. Op hetzelfde label als The View en vrienden van Jack Peñate, dus binnenkort een hit!  
http://www.myspace.com/themetrosband

New Young Pony Club
Gooi nou eindelijk die I Love NY shirts de deur uit, het is tijd voor iets nieuws: I Love NYPC. Feest een avond mee met de dames en heren van de New Young Pony Club en je weet waarom. De NYPC richt zich op hoofd, hart en de voeten van het publiek. Hoofd en hart worden geraakt door uitdagende teksten, seksueel en intellectueel, en de voeten die volgens automatisch. Volgens de NYPC kan een nummer tegelijkertijd inhoud hebben én een pakkend refrein, kan een nummer stof zijn tot nadenken maar ook zorgen dat je op de dansvloer verliefd wordt. En waarom zou dat niet allemaal tegelijk kunnen? Ze zien zichzelf als het Britse equivalent van wat artiesten als James Murphy en The Rapture in New York doen. Hun album heet ‘Fantastic Playroom’ en de singles ‘Get Lucky’, ‘Ice Cream’ en ‘The Bomb’ zijn alvast onweerstaanbaar. Er mag dus gedanst worden.
 http://www.myspace.com/newyoungponyclub

 

ZATERDAG 3 NOVEMBER 2007

Assembly Now
 Gitaar, bas, drum en zang, verzamelen op het podium en gas erop! Het nummer ‘It’s Magnetic’ is opzwepend en energiek en kreeg terecht meteen veel airplay in de UK. Assembly Now maakt van die frisse gitaarpop waarvan je hoofd en je benen gaan bewegen. De eerste demo van  de band werd in 2006 geproduceerd door John Fortis (Razorlight, Art Brut) en Howard Gray (The Cure, U2). Het viertal is zowel op als achter het podium bijzonder entertaining. Een van de boys is al tijdens een optreden van het podium gelazerd en nadat de band een ernstig ongeluk met hun busje had overleefd was hun enige zorg of het scrabblespel waar ze mee bezig waren beschadigd was.
www.assemblynow.com

Blood Red Shoes
Soms kan eenvoud zo prettig zijn. Blood Red Shoes uit Brighton maakt het allemaal niet moeilijker dan het is. Steven Ansell and Laura-Mary Carter zijn maar met zijn tweeën. Hun disco punk stijl nummers zijn momentopnames. Ze zingen en spelen wat ze op dat moment voelen. Titels als ‘It’s Getting Boring’ en ‘You Bring Me Down’ liegen er niet om. Mochten ze over een tijdje in een heel andere groove zitten, dan zullen ze waarschijnlijk heel andere muziek maken. Eerlijkheid voor alles, ze hoeven niet in een bepaald format te passen. Het gaat er alleen om mensen enthousiast te krijgen. En de dansvloer vol! Het tweetal mag er dan schattig uit zien, vergis je niet, ze maken enorm veel herrie! 
www.myspace.com/bloodredshoes

Does it offend you yeah?
 Gefilterde funk, kwaaie electro en twisted disco! Een van de successen van London Calling goes 5 days Off afgelopen juli komt terug.Daft Punk zoals ze begonnen; deze rockende robots spuwen vuur. Does It Offend You, Yeah? had net zo goed uit Frankrijk kunnen komen: de refreintjes zijn overgoten met vocoders a la Daft Punk. Dit wordt gecombineerd met de samples van Sebastian en de grimmige elektronica van Justice. Toch zijn de heren Engels. De eerste single ‘Weird Sience’ werd geproduceerd door Rich Costey, de producer van Franz Ferdinand. www.myspace.com/doesitoffendyou

Dragons
Is het Joy Division met Ian Curtis? Zijn het de Editors met meer synthesizers? Of is het Interpol maar dan minder bombastisch? Nee toch niet. Het is Dragons uit Bristol. De muziek is bezwerend, de monotone bas vormt de basis, aangevuld met scheurende gitaren en een flinke laag synths die zorgen voor een lichte sprankeling her en der. De basis van de band is het Duo Anthony Tombling Junior en David Francolini, live doen ze het met zijn vijven. De “NME-buzz” is nog niet gaande rond deze band. Maar geloof ons, dit duo kan wel eens heel groot worden.  
http://www.dragons.cc

Prinzehorn Dance School
Prinzehorn Dance School bestaat uit het dynamische duo Tobin Prinz and Suzi Horn (dit zijn niet hun echte namen). Dansen op de muziek van het duo zul je zeker! Met zijn tweeën maken ze een-twee-drie-vier dance punk met onderkoelde gitaardeuntjes en stoere, solide baslijnen. De zangstijl is staccato en varieert van zeer rustig tot geschreeuw. De vergelijkingen met The Kills (ook man-vrouw), ESG en the Fall zijn niet van de lucht! Prinzehorn Dance School is de getekend door James Murphy op het DFA label. Hiermee is Prinzehorn Dance School de eerste niet-Amerikaanse band die een plaat uitbrengt op DFA. De band heeft overigens geen Myspace, een unicum!
www.prinzehorn-dance-school.com

The Rakes
Met hun mix van post-punk à la Cheap Trick, 80's rock en (Brit)pop met een twist, veroveren The Rakes langzaamaan de wereld. De Londense The Rakes zijn een kruising van working class heroes die het alledaagse leven bezingen en hippe, modebewuste jongeren. De band ontstond een aantal jaar terug, in de tijd dat The Strokes, The Streets en “The Etcetera’s“ uitkwamen. De vier heren noemden hun band (nu ze er toch in zaten) The Rakes, oftewel; De Harken, omdat ze allen dun zijn. Het tweede album ‘Ten New Messages’ kwam begin dit jaar uit. Waar Alan Donahue op het debuut ‘Capture/Release’ vooral zingt over ‘work, work, work’  en slechts sporadisch over gewichtiger zaken, ligt op album nummer twee de nadruk op zwaardere thema’s. “Een verzameling normale reacties op wat er in de wereld plaatsvindt”, aldus zanger Donahue.
http://www.therakes.co.uk

The Wombats
The Wombats schreven geschiedenis door als eerste band zonder platendeal als hoofdact een optreden te verzorgen in de Carling Acadamy. Een zaal met een capaciteit van 1200 man. Het gaat dus lekker met deze drie jongens uit Liverpool. En dat is niet zo gek. Ze schrijven razendsnel de ene indie-hit na de andere. ‘Backfire At The Disco’ is catchy as hell. Vrolijke samenzang en een perfecte combinatie tussen energie en melodie. Beïnvloed door groepen als Supergrass en Interpol maken ze ogenschijnlijk zoete en geinige liedjes over meisjes en bijvoorbeeld geiten maar er is ook een bittere ondertoon te ontdekken. ‘Let’s dance to joy division’. Ze nemen hun pluche wombat nog steeds mee naar elk optreden. En ja, Cherub the Wombat heeft een eigen myspace. So what?
www.myspace.com/thewombatsuk

Xerox Teens (xx teens)
Who let the dog out? Haal hem echter niet van het podium, want Dirt Dog Cash, frontman van het Londense vijftal XX Teens, hóórt daar. Zo’n frontman hebben we in tijden niet gehad. Hij weigert bij het drumstel weg te komen, gaat verschuild achter een zonnebril en klinkt als een kruising tussen Bob Dylan en Jello Biafra (vraag je ouders). Met zijn even gekke bandleden maakt hij een maniakale mix van (post)punk en dance die klinkt alsof The Fall vorig jaar is opgericht. In de nieuwe single Darlin’ horen we zelfs steeldrums terug. Niet te kopiëren, vandaar dat ze onlangs hun naam moesten veranderen van Xerox Teens naar XX Teens.
www.myspace.com/xxteens

 ZONDAG 4 NOVEMBER 2007

 Underground Heroes
 De band Underground Heroes bestaat uit Aaron en Joe Dollimore, George Penfold en Jack Miller. Het idee voor hun bandnaam kregen ze terwijl zij op de televisie keken naar de brandweer en het ambulancepersoneel die de slachtoffers van de terroristische aanslagen in de Londense metro hielpen en tegelijkertijd luisterde ze naar het nummer Time For Heroes van The Libertines. Hun live reputatie is berucht. Een overdosis aan testosteron en adrenaline zorgt voor een nogal explosieve combinatie. Ska, reggae, punk en rock. De Underground Heroes wilden precies gaan klinken als hun helden The Specials, The Jam en The Clash. En het is hun nog gelukt ook.  
www.myspace.com/undergroundheroes

Datum: vrijdag 2 en zaterdag 3 november 2007 / extra programma zondag 4 november Kleine Zaal

Aanvang: 19.00,  Open: 18.00

 

London Calling presenteert 5 days off.
De line-up is intussen rond; zeven bands gaan er samen een zeer dansbare
en gevarieerde editie van London Calling van maken. Vrijdag 6 juli, vanaf
19.00 in de grote en kleine zaal van Paradiso.

Bonde Do Role
Bonde Do Role is de baile-funk rage uit Zuid-Brazilië. Twee mc's/dj's
genaamd Pedro en Gorky en een zangeres/ rapster/ wildebras: Marina. De
groep stapelt superbekende samples (AC/DC, Grease soundtrack, Tone-Loc) op
elkaar in hun over-the-top feestmuziek waarbij Marina vunzige Portugese
teksten schreeuwt en rapt. De Braziliaanse band Bonde Do Role brengt als
eerste live-act het geluid van baile-funk naar het noordelijk halfrond.
Wat voor funk? Denk vooral niet aan James Brown of George Clinton.
Baile-funk is de rauwe electro-rap uit de sloppen van Rio de Janeiro.
Ongepolijste, Portugeestalige popmuziek die de favela's en masse op de
been brengt en sinds een aantal jaar de grens oversteekt dankzij
verzamel-cd's als 'Rio Baile Funk'.
http://www.myspace.com/bondedorole

Dan Le Sac vs. Scroobius Pip
Dé novelty-hit van het voorjaar was 'Thou Shalt Always Kill' van het
Engelse duo Dan Le Sac Vs Scroobius Pip. Denk 'Losing My Edge' van LCD
Soundsystem met een flinke lobotomie. De man achter de microfoon is
Scroobius Pip (hij ontleent zijn artiestennaam aan het gelijknamige
gedicht van de nonsenspoëet Edward Lear) en hij vertelt je A: wat voor
willekeurige dingen je allemaal niet meer moet doen ("return to the same
club or bar week in, week out just 'cause you once saw a girl there that
you fancied but you're never gonna fucking talk to" bijvoorbeeld) en B:
dat je favoriete band "just a band" is. Het leverde het stel gigantisch
veel airplay en een bescheiden hit op in eigen land.
http://www.myspace.com/lesacvspip

Does It Offend You, Yeah?
Gefilterde funk, kwaaie electro en twisted disco!
Daft Punk zoals ze begonnen; deze rockende robots spuwen vuur.
Does It Offend You, Yeah? had net zo goed uit Frankrijk kunnen komen: de
refreintjes zijn overgoten met vocoders a la Daft Punk. Dit wordt
gecombineerd met de samples van Sebastian en de grimmige elektronica van
Justice. Toch zijn de heren Engels. De eerste single 'Weird Sience' werd
geproduceerd door Rich Costey, de producer van Franz Ferdinand.
Does It Offend You, Yeah? Is een typisch voorbeeld van een bandje dat
bekend wordt door Myspace; het afgelopen jaar zoemde de naam van de band
rond.
www.myspace.com/doesitoffendyou


Goose

Beukende electropunk met opzwepende synthesizers. Klinkt als "Nine Inch
Nails meets Roxy Music, Soulwax en Justice". Goose komt uit de scene
rondom Soulwax (gitarist Dave ging mee op tour met de gebroeders DeWaele)
en is leerplichtig aan de school van Daft Punk en LCD Soundsystem. Ze zijn
de festivalhit van 2007!
De band begon als AC/DC coverband maar na het winnen van Humo's Rock Rally
in 2002 met hun eigen nummers braken ze door. Inmiddels hebben de heren
zowel voor Heineken als voor de Champion's League een soundtrack gemaakt.
Er is nu een single uit op het label van Fat Boy Slim. OOR noemt Goose te
klein voor de Benelux en het Britse blad NME plaatst de band tweemaal in
zijn hitparade van veelbelovende groepen.
www.goosemusic.com


Junior Boys

Met een extra live-drummer deden de Junior Boys twee indrukwekkende
optredens in de kleine zaal van Paradiso eind vorig jaar en begin dit
jaar. Het duo leverde één van de meest geprezen platen van 2006. 'So This
is Goodbye' bestaat uit melancholische electro-synthpop zijn beïnvloedt
door Roxy Music en Ultravox, terwijl de onderkoelde zangstemmen juist meer
aan singer-songwriters doen denken. Het spanningsveld tussen die twee
stijlen lijkt fragiel, maar lijkt juist uitstekend te werken.
Matthew Didemus en Jeremy Greenspan laten zich ondersteunen door een
drummer, zodat optredens niet te klinisch klinken, zoals bijvoorbeeld ook
LCD Soundsystem dat doet.
http://www.juniorboys.net


Late Of The Pier

Late Of The Pier is een vierkoppige, excentrieke electro new rave-pop band
uit de East Midlands, die groot succes geniet in clubs in en om Londen.
Hun muziek is vergeleken met Daft Punk en The Flaming Lips die samen naar
een science fiction kanaal kijken. De band stoeit met techno, electro en
rauwe indiegitaren, geheel volgens de DIY-stijl. Hun debuutsingle 'Space
and The Woods' is gloednieuw: eind maart 2007 verschenen op WayOutWest
Records.
www.myspace.com/lateofthepier


The Teenagers

De Franse band The Teenagers hoorde Londen roepen en stak het Kanaal over.
Op airplay voor hun eerste single 'Homecoming' hoeven ze voorlopig niet te
rekenen ("I fucked my American cunt" gaat het refrein) maar met een deal
bij het kleine Merok Records (label van onder andere Klaxons) hebben ze
wel degelijk een stap in de goede richting gezet. "They sound like the
Velvets doing the soundtrack to a porno film with Vanessa Paradis on guest
vocals." De nummers van dit trio zijn uit twee akkoorden bestaande lo-fi
indie gitaar liedjes, opgevuld met beats.
http://www.myspace.com/theteenagers


The Whip

Het is nog een beetje vroeg om het over 'de nieuwe New Order' te hebben
maar als je later wilt kunnen zeggen dat je er bij was toen The Whip voor
het eerst in Nederland speelde, weet je wat je te doen staat. Norman Cook
(Fatboy Slim) is al overtuigd, hij legde ze vast op zijn Southern
Fried-label.
Het leek The Whip een goed idee om een instrumentale versie van hun nieuwe
single in te leveren bij party/verzamel-cd-club Kitsuné in Parijs en zo
begon 'Divebomb' zijn bestaan als vrij onweerstaanbare dansplaat.
http://www.myspace.com/thewhipmanchester


 

vrijdag 1 juni 2007, Paradiso, Amsterdam

London Calling goes Glasgow, met:


1990s
Prettig gestoord trio uit Glasgow! Met leden uit de cultband The Yummy
Fur, waar onder andere ook Franz Ferdinand zanger Alex Kapranos in
speelde, heeft 1990's natuurlijk al een streepje voor op veel andere
bands. Hoe de band klinkt? "They play rock and roll like a blonde gets out
of a car!" De single "You're Supposed to be My Friend" circuleert al een aantal
maanden in menig indie-disco.
Het nummer heeft dan ook een zeer meezingbaar refrein, dansbare melodie en
up-tempo drums. "You're Supposed to be My Friend" staat op het album 'Cookies' dat net
uitgebracht is door Rough Trade.
http://www.myspace.com/1990sband

Bricolage
Aaah, de Bricolage: de Franse doe-het-zelf winkel voor hem en haar.
Kattebakken, buxushagen en hamers. Oh nee! We hebben het nog steeds over
Glasgow. Hoe vrolijk kun je worden van een band die zijn inspiratie haalt
uit dandyism, tall stories, grotty pubs, hand claps and ships in bottles?
Heel vrolijk! Ze spelen 80e jaren muziek met Orange Juice invloeden. De
outfits mogen dan retro zijn, hun muziek is bruisend en inspirerend. Samen
met 1990s hebben ze de 'the Franz Ferdinand stamp of approval' gekregen.
De muziek is grappig en strak en met hun partystarters image wil je deze
band live zien. Wij hebben er zin in!
http://www.myspace.com/bricolagetheband

De Rosa
In 2000 zag De Rosa voor het eerst het daglicht in het Schotse
Lanarkshire. Frontman Martin Henry studeerde destijds fine-arts en
fotografie in Glasgow. De aversie die ontstond tegen het verplicht
creatief zijn op de kunstopleiding leerde hem dat hij muziek maken op een
totaal andere manier wilde aanpakken: niet gedwongen creatief zijn maar
puur op intuïtie. Dit resulteert in beschrijvingen van de heuvels van
Lanarkshire evenals enig commentaar op Glasgow ('Cathkin Braes')
Na meerdere valse starten en transformaties kwam de recente line-up met
vier leden uit de strijd en het min of meer compilatie album (van eerder
opgenomen nummers) getiteld Mend kwam uit in 2006. Deze plaat ontving
goede kritieken, en medeveroorzaakte de buzz die nu al rond gaat over het
nieuwe album dat in het komende najaar uit zal komen.
"All too rarely you stumble across a band that stands head and shoulders
above the crap and leaves you gasping for breath, De Rosa are one of those
bands."
http://www.myspace.com/wearederosa


Malcom Middleton
De voormalige gitarist van Arab Strap kwam onlangs op de proppen met zijn
derde album getiteld A Brighter Beat. Een dijk van een plaat waarop hij
zijn sores deelt met de luisteraar in de vorm van pure popmelodieën.
Popmusic for people who hate popmusic.
Hij past in het rijtje van gepassioneerde singer/songwriters zoals Nick
Cave, Elliot Smith en Leonard Cohen. Zijn nummers zijn vaak somber maar
altijd met humor die de mens in de donkerste facetten van het bestaan
raakt. Malcolm's teksten zijn kwetsbaar en vaak een uiting van zijn frustraties
en angsten om het niet goed te doen. Het fijne voor ons is dat Malcolm
Middleton live nog ontroerender en intiemer is dan op plaat.

Mother and The Addicts
Mother and the Addicts: maak plaats voor een flinke dosis new wave
gitaren, vette synths, en strakke, staccato doch soulvolle ritmes. Bij het
luisteren van de soul-blues-psychobilly-glamrock van Mother and the
Addicts denk je direct aan Roxy Music, Dr. Feelgood (Milk & Alcohol), The
Ramones en niet te vergeten the New York Dolls.
Nu al memorabel is het nummer met de titel: "Fuck Me Mummy I Feel Ugly".
"Mother" is zijn redelijk schizofrene alter-ego van twintiger Sam Smith.
www.motherandtheaddicts.com

We are the Physics

We are the Physics spelen voor de tweede maal op London Calling. Op
vrijdag 30 maart waren zij de verassing van de avond, de kleine zaal
puilde uit haar voegen en veranderde in een grote kolkende massa van
uitzinnige, springende en dansende bezoekers.
De boys uit Glasgow willen enerzijds degelijk zijn en anderzijds dansen
als doorgedraaide robots met felle beenbewegingen. De energieke klanken en
punky gitaarrifs van Gang of Four, The Skids, Buddy Holly en vooral Devo
zijn inspiratiebronnen. Deze basis wordt gecombineerd met stoner invloeden
en catchy refreintjes a la Kaiser Chiefs en The Futureheads.
http://www.myspace.com/wearethephysics

 

Wat was er te zien op London Calling op 30 en 31 Maart 2007....  

VRIJDAG 30 MAART 2007

The Long Blondes
The Long Blondes stonden exact een jaar geleden ook op London Calling. Daarna speelden ze ook nog eens in de afgeladen bovenzaal. Het charmante en energieke optreden werd bijzonder positief ontvangen. Nu staan The Long Blondes er heel anders voor: een full length op zak, uitverkochte optredens door heel Europa en nu dus in de grote zaal. De catchy liedjes doen nog steeds denken aan Blondie, de attitude van Pulp en de dansbaarheid van The Human League. Nu is het aan de drie dames en twee heren om Paradiso opnieuw in vuur en vlam te zetten.
http://www.myspace.com/thelongblondes

Kate Nash
De negentienjarige Kate Nash is in zeer korte tijd uitgegroeid tot een van de meest veelbelovende singer-songwriters van Engeland. En je zou kunnen zeggen dat toeval hier een grote rol in heeft gespeeld. Na een val van de trap, waarbij ze haar been brak, zat ze noodgedwongen drie weken thuis. Haar ouders kochten een gitaar voor haar om zichzelf een beetje bezig te houden. Ze begon gelijk liedjes te schrijven die ze opnam op haar laptop. Deze liedjes zette ze op haar myspace site en de rest is geschiedenis. Twintigduizend vrienden en uitverkochte zalen. Nash klinkt als een combinatie tussen Johnny Rotten, Joni Mitchell en Lilly Allen. Geniale, gekke liedjes met simpele elektronische beats, keyboards, gitaren en teksten over foute vriendjes en gemene vriendinnen. Haar eerste single; Caroline's A Victim/Birds is net uit op het label Moshi Moshi.
www.myspace.com/katenashmusic

My Luminaries
Een viertal uit Reading en Manchester, dat lekker in het gehoord liggende rock maakt. Denk aan de opgewekte variant van the Arcade Fire, een plukje Maximo Park en oude Blur, maar dan met Chris Martin op zang. De eerste ep “Jumpin the Great White” is alweer bijna uitverkocht en verovert langzaamaan het thuisland. Bijzonder charmant bandje, dat My Luminaries!
http://www.myspace.com/myluminaries

The Pigeon Detectives
Ook deze band komt op herhaling. Na een van de hotste optredens in de bovenzaal op de afgelopen London Calling editie en een enorm succes in het thuisland lijk the Pigeon Detectives klaar voor het grote werk. Ze worden door de Britse journaille getipt als een band die het in zch heeft echt door te breken en de komende zomer op de grote festivals te staan. Ietwat overdreven? Waarom? De onwaarschijnlijk aanstekelijke indiepop is dansbaar maar stevig en nodigt uit om mee te ziongen en uit je dak te gaan. Dit keer in de grote zaal van Paradiso!
www.thepigeondetectives.com

The Twang
Happy Mondays, Stone Roses, en The Streets. Het zijn niet de minste, maar juist deze bands komen gelijk bij je op als je The Twang hoort. Deze jonge band uit Birmingham verovert op dit moment Engeland met een dosis arrogantie waar de gebroeders Gallagher nog van zouden schrikken. De kans is echter zeer groot dat ze al hun grote woorden ook daadwerkelijk waar gaan maken. The Twang staat al tweede op de fameuze BBC hotlist van 2007, de lijst met tips van muziekjournalisten in Engeland.
www.myspace.com/thetwang

The Wombats
The Wombats schreven onlangs geschiedenis door als eerste band zonder platendeal als hoofdact een optreden te verzorgen in de Carling Acadamy. Een zaal met een capaciteit van 1200 man! Het gaat dus hard met deze drie jongens uit Liverpool. En dat is niet zo gek. Ze schrijven razendsnel de ene indie-hit na de andere. Vrolijke samenzang en een perfecte combinatie tussen energie en melodie. Het zal niet lang duren voordat The Wombats een platencontract hebben en groter worden dan ze zelf ooit hadden kunnen dromen.
www.myspace.com/thewombatsuk


We are the Physics

Onvervalste hoekige artrock met een flinke laag stonerrock en een DIY attitude is altijd welkom op London Calling. We are the Physics begon als “We are the Physics Club and Therefore Everything we Say is Fact”. De naam werd ingekort tot We are the Physics en het balletje ging rollen. Het eerste optreden in Schotland was per ongeluk en niet geplant: Hoggboy cancelde een show en We are Physics greep haar kans.De boys uit Glasgow willen enerzijds degelijk zijn en anderzijds dansen als robots met felle beenbewegingen. De energieke klanken en punky gitaarrifs van Gang of Four, The Skids, Buddy Holly en vooral Devo zijn inspiratiebronnen voor We are the Physics. Deze basis wordt gecombineerd met stoner invloeden en catchy refreintjes a la Kaiser Chiefs en The Futureheads (beiden oud- London Calling gedienden).
http://www.myspace.com/wearethephysics


Our Lunar Activities
Zanger-gitarist Charles Clark van Our Lunar Activities was in een vorig leven zanger van de band Astrid en maakte deel uit van The Reindeer Section (de Schotse supergroep met leden van onder andere Arab Strap, Snow Patrol, en Belle & Sebastian). Our Lunar Activities is afkomstig uit Glasgow, en bevriend met bands uit de Schotse indie scène; zo namen Snowpatrol en + 44 de band mee als voorprogramma en verleende Barry Burns (Mogwai) zijn hulp bij enkele opnames. Geïnspireerd door bands als Pavement, Guided by Voices en Hüsker Du (maar ook Placebo en Interpol zijn duidelijk terug te horen), maakt het kwartet scherpe, pakkende liedjes met veel kracht en energie.
www.myspace.com/ourlunaractivities


Solarise
Het is algemeen bekend dat er veel kwaliteitspopmuziek uit Schotland komt. Solarise is zo een Schotse band die kwaliteitspopmuziek levert. Electronica wordt geïntegreerd met solide popsongs op haar eigen wijze creëren de Schotten zo dromerige pop a la Zita Swoon en dEUS met een intelligente link naar Pavement en Tortoise. Op hun myspace noemt de band bij haar invloeden: All Things Dutch, tussen bands als Air, Muse dEUS, Air, Mercury Rev en Placebo. De schotten werkten met de producer van Arno en dEUS, Rudy Coclet, bij het opnemen van hun album ‘Still the Same Dream’.


South Central
Het Britse antwoord op Justice. Hun remixes voor o.a. Klaxons, Shitdisco, The Maccabees, Sunshine Underground en Boy Kill Boy liegen er niet om en vinden gretig aftrek in de Engelse clubs. Na een dj set in de kelder van Paradiso in februari treedt het duo nu live op de afterparty van London Calling. Verwacht pompende beats en knallende gitaren.
www.myspace.com/southcentralmusic

These New Puritans
Hypnotiserende bas, gitaren, drums, een zwaar vervormde ‘angry young man’ stem en een punk attitude: These New Puritans. Voor fans van The Fall, P.I.L., Mission of Burma en Gang of Four. Dat de band zelf ook fan is van The Fall blijkt wel uit het feit dat de naam afkomstig is van een nummer van eerder genoemde band. De vier bandleden van These New Puritans zijn allen tieners die prat gaan op hun intelligentie en voorkeur voor literatuur van schrijvers als Kafka en Dante. Zo zeggen ze niet te oefenen maar te praten over hun muziek. Ze zien er uit als obscure russen uit begin vorige eeuw maar zijn al geruime tijd erg hip, hot and happening in Engeland.
http://www.myspace.com/thesenewpuritans



ZATERDAG 31 MAART 2007


The Aliens
Dames en heren The Aliens zijn geland. Het trio The Aliens bestaat uit ex-leden van de Beta Band en maken prettig gestoorde liedjes die vol zitten met psychedelische gitaren en vrolijke electronica. Zelf zeggen ze geïnspireerd te zijn door Sergio Leone, Serge Gainsbourg, Brian Eno, Brian Wilson, Larry David en Ol' Dirty Bastard. Een apart stel bij elkaar maar dat zijn The Aliens ook. Belachelijk vrolijke muziek waar je onmogelijk stil bij kunt blijven staan.
www.myspace.com/thealiens1

Air Traffic
Volgens de invloedrijke BBC Radio 1 dj Zane Low is de EP Never Even Told Me Her Name van de band Air Traffic de 'hottest record in the world right now'. De indie-rock band uit Bournemouth speelde al bij 'Later with Jools Holland' en waren het voorprogramma tijdens de Britse tournee van Snow Patrol. Een aardige c.v. voor een bandje dat net uit de oefenruimte komt. Daarbij komt nog dat ze net getekend zijn door het grote EMI. Of dit alles terecht is kun je straks zelf beoordelen op het London Calling Festival. De indie anthems waar de gitaren en piano's je om de oren vliegen spreken waarschijnlijk voor zich.

The Maccabees
Evenals The Long Blondes stonden the Maccabees ook eerder op London Calling, een half jaar geleden welteverstaan. De band uit Brighton, niet te verwarren met hun naamgenoten uit Birmingham, maakt geweldig aanstekelijke postpunk in de beste traditie van Gang of Four, XTC en Talking Heads. De scherpe gitaarriffs, dansbare ritmes en vocale wisselwerking tussen zanger Orlando en gitarist Felix… al deze elementen maken The Maccabees misschien wel de interessantste van de huidige lichting postpunk-new wave bands. Als voorbode van het debuutalbum is er nu de nieuwe ep “About your Dress”, een lekker springerig nummer. Ondertussen speelt de band haar thuisland plat, ondermeer door op de NME Rock and Roll Riot en MTV2 tournees te gaan. Gewoon lekkere lo-fi indierock!
http://www.myspace.com/themaccabees

Ox.Eagle.Lion.Man.
De band met de merkwaardigste naam van London Calling is in ieder geval gevonden. Gelukkig is de muziek net zo eigenzinnig als de bandnaam, Ox.Eagle.Lion.Man maakt een intrigerende mix van electronica, rock en samples. De hoge, bezwerende stem van Saint Frederick Blood-Royale II doceert brutaal terwijl de band lekker zijn eigen gang gaat. Referenties: Captain Beefheart, Django Reinhard en Frank Zappa!
http://www.myspace.com/oxeaglelionman 

The Strange Death of Liberal England
The Strange Death of Liberal England (TSDOLE), vernoemd naar het klassieke boek van George Dangerfield uit 1935, maakt prettig in het gehoor liggende instrumentale postrock. Mooie, bezwerende melodieën worden aangevuld met aparte klanken en instrumenten, waardoor de liefelijke sound van TSDOLE, toch iets onheilspellends krijgt. De band hangt ergens tussen The Arcade Fire en Godspeed You Black Emperor in, maar zeer zeker met een eigen geluid. Uitgebracht op het roemruchte Fantastic Plasticlabel!
http://www.myspace.com/tsdole 

The Violets
'Watch out for these, they can and will blow you away.' Als de Yeah Yeah Yeahs en Be Your Own Pet vooraan staan in je platenkast dan zijn The Violets een absolute must. Onstuimige indie/punk die doet denken aan oude bands als Wire en Siouxsie & The Banshees.
www.myspace.com/thevioletsuk

Moke

Moke (naar Mokum, maar ook de naam van de Ierse oom van zanger Felix Maginn) nam in Studio 150 het debuutalbum Shorland op met producer Joeri Saal, bekend van zijn werk met Paul Weller in dezelfde Amsterdamse opnamestudio. Vriendschap van de bandleden met “modfather” Weller leidde tot twee optredens die Moke in december vorig jaar gaf als voorprogramma van Weller en band in The Forum, het Paradiso van Londen. Paul Weller liet zich na het horen van enkele vers opgenomen tracks van het album lovend uit over hun muziek: “Smashing tunes!”Voorafgaand Shorland, een cd die volgens insiders tot de hoogtepunten van het Nederlandse popjaar zal gaan behoren, verschijnt begin maart de single Last chance.
www.myspace.com/moketheband


GoodBooks
Hoe klinkt het ideale theekransje van GoodBooks? Paul Weller, Karl Bartos (Kraftwerk), Jeff Buckley, Chaka Kahn en Harry Potter met elkaar aan de thee en scones, aldus GoodBooks op haar eigen Myspace. GoodBooks staat voor zeer melodieuze popliedjes met een new-wave twist. Beïnvloed door Kraftwerk, Pulp, The Cure, Talking Heads en Mystery Jets maken de vier jonge bandleden originele, verbeeldingsrijke en sfeervolle, catchy popmuziek. In Engeland ging het kwartet uit het Engelse Kent mee op de tour van het tijdschrift Vice en single ‘Leni’ werd geremixed door het überhippe Crystal Castles.
www.myspace.com/goodbooks


The Enemy

Nou weet iedereen dat de NME goed is in het hypen van jonge Britse bands, maar deze zin afkomstig uit het blad wekt toch onze nieuwsgierigheid: "The band we have been waiting for since Oasis went to seed". Liam, Andy en Tom zijn The Enemy, afkomstig uit Coventry (Britse midlands). The Clash, Oasis, The Jam, Pulp, The Specials en The Smiths zijn de voorlopers van The Enemy: de jongens kennen hun klassiekers. Beschikkend over een flinke doses zelfvertrouwen en met de juiste, spannende, energieke en catchy nummers, hebben de jongens alles in zich om heel groot te worden. De drie broekies tekenden bij het legendarische Stiff Records (label van onder andere Elvis Costello, Ian Dury, The Pogues en Madness).
http://www.myspace.com/theenemycoventry

The Switches
Superdansbare indierock uit London! Denk aan Supergrass, The Sweet, The Rakes en Queen. De catchy refreintjes, funky baslijnen en falsetstem van zanger Max mixen glamrock uit de jaren zeventig met moderne dansbare rock zoals we die de laatste jaren vaker uit de UK hebben horen komen. The Switches staan garant voor een goed feestje en zoals het oud-Britsch spreekwoord luidt: beter goed gejat dan slecht verzonnen!
http://www.myspace.com/weareswitches 

The Victorian English Gentlemens Club
The Victorian English Gentlemens Club is een trio dat liedjes schrijft over het moderne leven, gebruik makend van gitaar, drums en vocalen., Punky riffs, stompe drums, een beetje elektronica en eenvoudige teksten; een consistente lo-fi rommelpot. Denk: Pixies. Rauw, kaal, melodieus, simpel en urgent. Het trio, twee dames (de ritmesectie) en een heer, zijn studenten uit Cardiff. De band is een favoriet van Artrocker: Victorian English Gentlemens Club was headliner van een van de avonden van het festival.
http://www.myspace.com/thevictorianenglishgentlemensclub